وقتی مینوشتم و ثبتش می کردم ، حس می کردم سبک شدم .

گاهی هم که فاصله ی بین ِ پست هام کوتاه تر میشد ،

مدام سبک تر و سبک تر می شدم .

اما حالا چی ؟

صادقانه اگه بخوام به موضوع نگاه کنم ،

متوجه می شم که اونقدر مغزم آشفته شده که دیگه نمی تونم یه متن ِ ۵-۶ صفحه ای بنویسم

و توش به اصل ، وفادار بمونم و خط بیرونی نزنم .

بخوام از آب بنویسم ، آخرشم میرسم به پوچی ِ دنیا .

بخوام از تنهایی بنویسم ، آخرش باید در به در دنبال ِ مسببش بگردم و اون قدر فحش بار ِش کنم که در ِ وبلاگم رو تخته کنن .

اون زمان ها موضوع زیاد بود .

گرچه ،

هنوزم موضوع زیاده .

هنوز میشه بلاگفا رو باز کرد و ساعت ها بی هدف و با یه فکر ِ مشخص تایپ کرد .

بیشترین موضوعی که پست هام بهش اختصاص داشتن گروه بندی ِ آدما بود .

نمی دونستم چرا این کار رو می کنم اما انجامش می دادم .

با کلی تمثیل و تشبیه و هزارتا چیز ِ دیگه ، توضیح میدادم که آدما از جهات ِ گوناگون ،

چه جوری میتونن طبقه بندی بشن .

اما الان می فهمم چرا این کار رو می کردم .

توی اون بازه ی زمانی ، بهم القا شده بود ( فعل ِ مجهول ) که بیش از اندازه عجیبم

و بیش از اندازه از آدما دورم .

تمام ِ اون دسته بندی ها ، تمام ِ اون توضیح ها فقط برای این بود که به خودم ثابت کنم منم توی یکی از اون گروه ها وجود دارم .

مهم نبود که جمعیت ِ آدمای اون گروه چقدر کم و ناچیز باشه ، فقط مهم بود که منم باشم . منم حساب بشم .

چقدر احمقانه اس ! نه ؟

یک سال پشت ِ این کامپیوتر نشستم و افکارم رو به بهترین حالتی که می تونستم ریختم اینجا و

پشت ِ تک تک ِ اون کلمه ها خودم رو قایم کردم .

اما الان دارم ظرف ِ یه پست ، همه چیز رو میریزم بیرون .

اون نویسنده ی معقول و منطقی ِ قبلی ِ این وبلاگ کو ؟ والا منم نمی دونم .

پیداش کردین بهش سلام ِ من رو هم برسونین و بگین که جای خالیش توی وجودم بدجوری اذیت می کنه .

اون همه حرف ، اون همه فکر ، اون همه وقت ، همه اش به هیچی .

برام مهم نبود اما همیشه دوست داشتم یه سالگی ِ وبلاگم رو با دست هایم خودم تایپ کنم .

و حالا چی شد ؟

روز ِ تولدش ، تنها لغتی که توش پیدا میشد " دائــــِــم الــتـَــعــطـــیــل " بود .

همیشه همین بوده .

همیشه هم همین خواهد بود .

آرزوهای بزرگ و کوچیک ِ آدم ،

بیخود و بی جهت خراب میشن .

که چی ؟

گاهی آدما خیال می کنن دارن قربانی میدن . قربانی ای در راه ِ هدف ِ برتر !

قصه ، قصه ی آرزوی من و امثال ِ من نیست .

مال ِ همه اس .

حالا بسته به اینکه یارو اصلا هدف ِ برتری داره یا نه ، نتیجه و فکرش متغیره .

اگه دلیلی واسه زندگی داشته باشه ، اگه بدونه چرا داره اکسیژن حروم می کنه ،

خـُب میشینه خیلی منطقی با خودش کنار میاد که آره ! اشکال نداره .

اما اگه ندونه چرا پرت شده وسط ِ زندگی ای به این کثافتی ،

نمی تونه با این مسئله کنار بیاد .

و چون به واسطه ی قوانین ِ قشنگ و دوست داشتنی ِ دنیا ،

شما به ۹۹ درصد ِ آرزوهات نمیرسی ،

پس عاقبت ِ اون گروهی که علت ِ زندگیشون رو نمیدونن میرسه به جایی مثه اینجا !

به نا کجا ! به تیمارستان ! به طرد شدن از جامعه  !

محترمانه تر و راحت ترش میشه اینکه حال و روزشون جوری میشه که باعث میشه اونا دیوونه خطاب بشن .

سخته واسه ی آدما که بخوان قبول کنن که بیخودی اتکت ِ دیوونه چسبیده روشون .

خیلی ها انکارش می کنن .

خیلی ها به مسخره میگیرنش .

اما هست . اما وجود داره .

عقده های ریز و ظریف ِ کودکی ،

تلنبار ِ آرزو هایی که هیچ وقت به سر انجام نرسیدن ،

کوله پشتی ِ پُر ِ خاطراتی که نمی دونی با یادآوریشون باید زار بزنی یا بخندی ،

همه و همه باعث میشن تو بشی آدمی جدا از بقیه .

آدمی که اگه یه اینقده جرات داشته باشه ،

اولین صفت ِ خودش رو " عجیب " میدونه .

همش که چی ؟

که اینکه من دارم سعی می کنم بازم بنویسم .

میدونم قلمم اون نیست .

میدونم که ذهن و فکر و عقیده ام به کلی عوض شده اما میخوام سعی کنم .

.

.

.

سریالی هست که احیانا همه اسمش رو شنیدن : LOST

به غیر از اینکه می گم فلسفه ی جالبی رو به نمایش میذاره ،

می خوام یه دیالوگ ازش نقل کنم .

چارلی چند لحظه قبل از دزدیده شدن ِ کلیر توسط ِ اتان ،

میگه : من یه معتاد به هروئین بودم ، اما الان ترک کردم و تمیزم . اگه تونستم اون کار رو بکنم ، پس از پس ِ این هم بر می آم .

منم همین رو می گم . مطمئنم کسی اینجا حالیش نمیشه یعنی چی که تمرکزت از دست رفته باشه و نتونی یه متن ِ طولانی و مرتب بنویسی و

نوشتن به این سبک و سیاق برات سخت باشه ،

اما اگه احیانا کسی فهمید ، بدونه که دوباره انجام دادن ِ این کار خیلی سخته . خیلی !

بعد ِ اون همه وقت . اون همه اتفاق ، اون همه اومد و رفت ،

که چی ؟ مثال ِ هروئین برای چی بود ؟

یه ذره نوشته هام رو بالا پایین کن و با چشمای خودت ببین من رو .

ببین آدمی که همه چیزش از دست رفت . یا شایدم همه چیزش رو از دست داد .

معتاد شد ، سیگاری شد ، شروع به مصرف ِ الکل کرد .

این همه لغت رو مصرف کردم که بگم نوشتن سخته .

سخته که بدون ِ وجود ِ کسی که باید می بود و می خوند ،

بازم نوشت .

سخته . عجیب سخته !!