مــــــوقـــــــت ُ الــــتــَــعــــطــــیــــــل شـــُــــد

^* والا نویسنده الان خودش هم نمی دونه داره چی کار می کنه .

زندگی همیشه یه حربه ی جدید توی آستینش داره تا با اون به تو ثابت کنه که همیشه راهی برای بدتر شدن هست . همیشه !

الان زندگی شده یه چیزی تو مایه های هیچی . آرزوی دیرینم هم که رفت به دَرَ ک !

توضیحاتش بمونه واس ِ دل ِ صاب مُرده ی خودم . فعلا تو همون خلاء دارم دست و پا میزنم تا ببینم چی پیش می آد .

فقط یه سوالِ مهم : کسی مطلع هست که آیا ( مــرحووم ) مــتولــــّد ِ مــاه ِ گــُــه زنده هست یا نه ؟!

فاز به فاز شدم و کُس نوشتم.

خل شدم وقتی آرشیو ِ خودم رو نیگا کردم .

اگه وبلاگ ِ یکی دیگه بود ،

می گفتم اون وسط مَسط ها نویسنده اش عوض شده .

چرا می نویسم ؟

چرا برام مهمه که اینجا همیشه باشه ؟

شاید هم مهم نیست .

نمی دونم .

گاهی که به این بچه های مسخره نگاه می کنم ،

هوس می کنم مثه اونا پاهامو بکوبم زمین و داد بزنم که نمی خوام .

اما نمیشه .

باید مثه آدم خفه خون گرفت ، نشست و فکر کرد .

فکر کرد به راه ِ چاره .

مضحکه اما تنها راهی که هست پاک کردن ِ صورت مسئله اس .

یا میشه رفت تیمارستان و نبود توی این زندگی .

یا میشه مُرد و خلاص شد از تحمل ِ دنیا .

تیمارستان که منطقی نیست .

اما مرگ همیشه منطقیه .

فوق ِ فوقش یه پارچه مشکی میزنن سر در ِ خونه .

یه مشت گریه ی الکی

و بعدش هم برای راحتی ِ حال ِ باقی ِ آدما ، فراموشی .

منطق ِ اثبات شده ی ذهن ِ من ، چقدر برات غیر ِ منطقیه .

می دونم .

می دونم .

شاید تنها چیزی که توی این دنیا می دونم همینه .

که من دیوانه ام .

دلیلی نمی خوام .

دیوونه که دلیل نمی خواد .

حتی دیوونگی هم دلیل لازم نداره .

..

اولین مطلب رو که اینجا نوشتم ( یادش به خیر ) ،

فک کردم به روزی که باید بنویسم اینجا یک ساله شد .

احمق بودم .

نه اینجا یک ساله شده و نه من عاقل !

هدف از نوشتن چیه ؟

هدف از سنگین کردن ِ این صفحه چیه ؟

دلم پره اما نمی خوام اینجا خالیش کنم .

نمی خوام هیچ جایی ، برای هیچ بنی بشری تخلیه اش کنم .

تو این پست های آخر یه جمله چقدر تکرار شده : خسته ام !

از تکرار متنفرم .

وقتی که حرف تازه ای برای گفتن نیست ، باید خفه شد .

این قانون ِ دنیاست اما من ازش پیروی نمی کنم .

می نویسم باز .

توی تک تک ِ پست های مسخره ام هم این جمله رو تکرار می کنم .

انگار قاطی کردم وبلاگ هایم را .

مطلب ِ اون رو اینجا می نویسم .

اما نه .

مهم نوشتن است . اگرچه که مکانش درست نباشد

اما چرا ؟

بنویسم که چی بشه ؟

بیای بخونی و بخندی و رد شی ؟

منم دلم خوش باشه که آره ، نوشتم . آپ کردم .

.

.

اَه .

لعنت به این دنیا و

لعنت به خود درگیری های تموم نشدنی .

اما نه .

هیچ خواننده ایم اون قدر ها قدیمی نیست که پست های اول ، دومم رو یادش بیاد .

دخترک ، شخصیت ِ نوشته هام بود .

تنها شخصیت ِ نوشته هایی که نویسندشون بعد از مدت ها دست به قلم نبردن ،

خلقش کرد تا خودش رو بی هیچ نشونی ای به تصویر بکشه .

نویسنده ای که پر بود از وقت و حوصله و ادبیات و شاید کمی استعداد .

نویسنده ای که می نوشت و با نوشتنش آروم می شد .

حس می کرد با هر کلمه ، بار ِ سنگین ِ روی دوشش سبک تر میشه .

برو به پست های اولین ماه ، اسفند ِ ۸۶ .

و بخون شرح ِ حال ِ دخترکی رو که با کلی استعاره و مجاز ،

داشت عشق گدایی می کرد .

حالا این بار اون دختر ،

نشسته روی سکوی گوشه ی خیابون .

تکیه داده به کیوسک ِ فروش ِ بلیط ِ اتوبوس

و خیره خیره نگاه می کنه به مردکی که بساطش رو گوشه ی خیابون پهن کرده

و سنتور میزنه .

گاه گاهی مردمی که دارن با عجله رد میشن ،

توجهشون به صدای موزون ِ سنتور جلب میشه

و دست می کنه تو جیبشون و یه پولی اِخ می کنن جلوی مرد .

دخترک نشسته . کیفش رو از ترس ِ دزد ها محکم نگه داشته .

روسریش رو به خاطر ِ گشت ِ ارشادی که چندتا خیابون پایین تر دیده بود مدام میکشه جلو .

سیگار میکشه و به اون مردک نگاه می کنه .

نگاه می کنه اما سعی می کنه نبینه .

سعی می کنه نفهمه .

نبینه نگاه ِ مردمی رو که رد میشن و با هر نگاهشون میخوان خوار مادر ِ دخترک رو به فحش بکشن .

نفهمه ترحم و نفرتی رو که مردم رو صورتش تُف می کنن .

فقط نشسته ، سیگار می کشه و فکر می کنه .

به خودش . به اینکه چی به سرش اومده که به این روز افتاده .

سیگارش تموم میشه و یکی دیگه روشن می کنه .

هوا تاریکه و سرد .

دخترک می لرزه و سیگار می کشه و فکر می کنه به دنیا .

به این مردم . به زندگیش که به گــُه کشیده شده ( به کار بردن ِ کلمه ی گـُه بی دلیل نیست )

فکر می کنه .

فکر می کنه .

فکر می کنه .

لعنت میفرسته به این دنیا .

غرق میشه تو صدای موسیقی .

تو خودش جمع میشه تا سرما بیشتر از این نابودش نکنه .

دست ِ آزادش رو میذاره لای پاهاش تا نبینه لرزشش رو .

به خاطره هاش فکر می کنه .

چشماش خیس میشه .

اشکاش رو پاک می کنه و لبخند می زنه .

سیگارش تموم میشه و یکی دیگه روشن می کنه .

به مردم نگاه می کنه .

هر لحظه این احتمال رو میده که یکی یه پولی هم جلو پای این بندازه

یا اینکه بیاد جلو و قیمت بگیره برای یه شب !

دخترک زمان ِ نسبتا ً کمی رو اونجا نشسته بود

اما وقتی از اون جا بلند شد و رفت ،

تازه فهمید که جا مونده .

خودش بین ِ صدای سنتور و دود سیگارش و نگاه ِ مردم جا موند .

رفت اما خالی رفت .

به چند ساعت قبل فکر می کرد .

به اینکه آیا واقعا تخم ِ خودکشی داره یا نه .

شاید همون شب بلاخره حسابش رو با خودش صاف کرد .

اما جا موند .

خودش جا مونده بود .

اما کسی نبود که بفهمه .

همون موقع ها بود که فهمید کسی نیست که نبود ِ دخترک ، اذیت بشه .

بـــــــــــُــــریـــــــــــــــــــــد

.

.

.

.

جا موندم .

خسته ام . خالی ام .

متاسفم از تجربه ی دنیا .

د ِگـــَـــر هـــیــچ نـِـمـــی خـــــــــواهــَــم اَزیــــن دارالمَــــــــــــــجـــــانــــیـــن جـــُــز مــــَــرگــــــــــ ...