....

ببین .

یه صفحه ی فلزی ِ صیقلی رو فرض کن .

بهش نور بتابون به طوری که اون صفحه قادر باشه اون نور رو بازتاب کنه .

حالا چندین واحد ِ بزرگ در راستای ارتفاعی که در حالت ِ سه بعدی به صفحه وارد میشه ، برو بالا .

سیم های قطوری رو فرض کن که به شکل ِ باور نکردنی ای در هم پیچیدن .

به طوری که اجسام ِ زیر ِ اون ها اصلا قابل ِ دید و شناسایی نباشن .

توجه کن که تو داری از بالا به این چیزایی که گفتم نگاه می کنی .

توجه کن که دارم فضا رو سه بعدی شرح میدم .

حالا .

آدما در حالت ِ عادی درون ِ این سیم ها هستن .

سیم ها به هم مرتبط ان و یه شبکه ی داخلی ِ خیلی وسیعی رو می سازن .

آدما توی اون در حرکتن و این دنیا اون هاست .

دیوونه ، آن نرمال ها و یا هر قشر ِ دیگه ای که توی ذهنت اونا رو از افراد ِ عادی جدا می دونی رو تصور کن .

اونا کسانی ان که با تلاش ، تفکر یا هر کوفت و زهر ِ مار ِ دیگه ای سوراخی توی سیم های اطرافشون ایجاد کردن .

و دارن سعی می کنن که سیم های درهم پیچیده ی دیگه رو طوری جا به جا کنن که بتونن نوری رو که از اون سطح ِ فلزی می تابه ، ببینن .

سطح ِ فلزی و نور هایی که ازش تابیده میشن همون حقیقته که ماها داریم در به در دنبالش می گردیم .

افراد ِ مذکور بعد از مدت ها تلاش ، حس می کنن که بلاخره نوری دیدن .

فکر می کنن به حقیقت رسیدن .

منظورم باطن ِ لغت ِ حقیقته . حالا این حقیقت می تونه با توجه به گوناگونی ِ افراد ، به صدها مدل تعریف بشه .

ببین . نوری که از اون سطح ِ صیقلی می تابه به این دلیل حقیقت معنی میشه که از برخورد با اون بازتاب شده . یعنی قسمتی از اون رو در خودش داره .

وگرنه نور ِ تنهایی که از یه منبع ِ نور بتابه ، به خودی ِ خود حقیقت تلقی نمیشه .

می گفتم . دیوونه ها نور رو میبینن .

فک می کنن حقیقته .

اما ..

واقعیت چیز ِ دیگه ایه .

صفحه ی صیقلی ِ فلزی ای در کار نیست .

منظورم اینه که اصلا حقیقتی وجود نداره که آدما بتونن کشفش کنن .

هیچی .

نوری که افراد ِ سر برون آورده میبینن ، فقط یه نوره . نه بازتابی از حقیقت .

می فهمی منظورم رو ؟

اصل همون سیم های پیچ در پیچیه که آدما در ِش زندگی می کنن و میمیرن .

اون سیم ها در واقع در یه فضای مطلقا سیاه قرار دارن که تنها نور هایی بی هدف بهش تابیده میشه .

پوچی . تهی بودن . تمام ِ حرفی که می خوام بگم اینه .

و مشخصه که خالقی هست .

معلومه که خدایی هست .

موجودی باید باشه برای ساخت ِ این زندگی ِ دایره وار .

شاید یه موجود ِ ابَر انسان .

اما نه موجودی تکمیل . نه موجودی محض و بی همتا .

موجودی با عقل ِ محدود در سطح ِ خودش ( عقلی که برای ما وسیع و دست نیافتینه )

اما این موجود دچار ِ اشتباه میشه . خسته میشه . تنوع می طلبه .

شاید میلیون ها میلیون از اون موجود وجود داشته باشه .

که هر کدومشون یک یا تعدادی از این دنیا ها رو ساختن . حالا با اشکال و تعاریف ِ مختلف .

و صد البته اونا هم زیر مجموعه ی یک خالق ِ دیگن .

متوجه ِ گردش ِ دایره واری که ذکر می کنم میشی ؟

ما زیر مجموعه ی یک زیر مجموعه ایم که خودش هم زیر مجموعه ی یک مجموعه ی دیگه ایه که امکان داره اون مجموعه آخری هم زیر مجموعه ی یک مجموعه ی برتر باشه .

و تهش ؟

ته ِ تهش میرسه به یه خالق .

محض و بی همتا و فنا نا پذیر .

اما ...

حساب کن ما چند مجموعه با زیر مجموعه ی اصلی ِ اون فاصله داریم !

دلیلی بر حکمرانی ِ اون بر ما نیست .

اون فقط قوانینی رو در زیر مجموعه ی اصلی ایجاد کرده که اون قوانین باعث ِ ایجاد ِ یک زیر مجموعه ی دیگه شده .

این رو بگیر و ادامه بده .

فقط قوانین ِ اجرا شده اش در زیر مجموعه هاست که قوانین ِ دنیای ما رو میسازه .

قوانینی که در طی ِ انتقال از یک زیر مجموعه به زیر مجموعه ی زیریش ، دچار تغییر و اشکالات ِ احتمالی شده .

شاید ما هم هرکدوم برای خودمون زیر مجموعه ای داریم .

شاید !!