شاید به صفر رسیده .

شاید دلیل های زیادی داشته باشه .

دلیلایی که حدِ اقل خودم رو قانع می کنن .

چیزایی شبیه این که اینجا مال روزهای سفیدم بود .

مال ِ روز هایی که سیگار و مشروب فقط آرزو بود .

این جا مال ِ آدمی بود که با اولین پک از یه سیگار ِ لایت ،

گلو و چشمش سوخت ،

مال ِ آدمی که نمی تونست باور کنه اون قدر غرق ِ کثافت شده که سیگار بکشه .

مال ِ آدم کوچولویی که مست بودن براش آرزو بود . حتی با لغت ِ تگری زدن هم آشنایی نداشت .

مدت هاست که چیزی ننوشتم به بلندی و وقار ِ اینکه دلم راضی بشه بذارم اینجا .

قبل تر ها ، در واقعیت ِ زندگیم کم حرف بودم و

تمام حرفام رو اینجا میزدم .

سکوت ِ طولانی مدتم رو با جمله ها و متن های طولانی درمون می کردم .

اما بازم دنیام دچار تغییر شد .

پیش رفت و پیش رفتم به سمت ِ بد و بدتر .

آرزویی نیست .

امیدی نیست .

حتی ذره ای هم شادی نیست .

دیگه به سکوتم عادت کردم .

عادت کردم که بشنوم و خفه بشم .

بسه که هر چی متهم شدم به دیوونگی .

دوست دارم بنویسم اما دیگه خلاقیتی نیست .

دیگه نوشتن از درد هم تکراریه .

اون قدر دنیام تیره شده که دیگه نمی دونم این همه حرف توی کدوم کلمه جا میشه .

از اینکه میبینم آدم ها هنوز همونن و

من دارم یکه و تنها با سرعت میرم به قعر آتیش و بد بختی به خودم می لرزم .

شاید یکی راست گفت .

شاید من هنوزم فقط یه حیوونم که

بلد شده دود بکنه و گاه گاهی هم مغزش رو بفرسته به مرخصی .

دیگه از منطق خبری نیست .

هنوزم توی گردش ِ دایره وار ِ دنیا ول معطلم اما

دلیل ِ زندگی فقط نبود ِ جرئته .

شاید دیگه اسمش هم زندگی نیست .

اسمی ندارم که براش بذارم .

منطق و فلسفه ای ندارم که بریزم پای جمله ام تا رشد کنه و خوندنی بشه .

همیشه حواسم بود که پست هام تکراری نشه .

نه پشت ِ سر ِ هم متن بزنم و نه پشت ِ سر ِ هم غر بزنم و بنالم .

....

اوایل اسم اینجا فقط یه اسم بود .

یه ترکیب که برام عزیز شده بود .

اما الان واقعا شده حقیقت ِ من .

حقیقت ِ منی که معلوم نیست با اتکای به کدوم اعتماد به نفس می نوشتم

و می نویسم .

حقیقت ِ منی که الان شدم ترکیبی از

یه سایه . یه عقرب ِ مست و یه آدم آهنی .

چه انتظاری میشه از اینها داشت ؟

فوق ِ فوقش هر ماه بیام و یه ذره بنویسم .

اما چه نوشتنی ؟

نوشتنی که خودم هم دوستش ندارم .

اما هیچ وقت زیر ِ قولی که به خودم دادم نمی زنم .

هیچ وقت جمله ی "خدافظ ، منم رفتم "رو توی این وبلاگ نخواهم نوشت .

...

کوله بار ِ ذهنم شده همه ناله و سه نقطه و غم .

می نویسم اما دیگه از اون ذهن و روح ِ باکره خبری نیست .

از حوصله و دقتی که برای نوشتن ِ یه مشت جمله ی قشنگ لازمه خبری نیست .

از سایه ی یک عقرب آهنی ِ مست چه انتظاری میشود داشت ؟

.

.

.

( من هم اسیر ِ زندان ِ سه نقطه ها شده ام )