ببین که من چقدر در برابر دنیا کوچکم .

ببین که در میان این همه آدم ، باز هم تنهایم !

ببین !

نگاه کن .

نگاهم کن و بفهم که اگر دستانم را در جیب می کنم و می لرزم ، از سرما نیست .

ببین که از ترس و تنهایی می لرزم .

ببین دستان کوچکم را که هیچ یاوری ندارد .

می بینی آیا ؟

گمان نمی کنم .

اگر میدیدی ، اینقدر بی توجه از کنارم رد نمیشدی .

اگر سنگینی نگاهم رو حس می کردی ، اینقدر سخت بهم تنه نمی زدی و نمی گذشتی .

مگر من چه خواستم ؟

فقط دارم بی صدا برایت فریاد می کنم !

بی صدا هوار می کشم تا شاید سکوت ِ معنا دارم را بشنوی !

اما نه .

باز هم اشتباه می کنم .

احساس ِمن از جنس ِاحساس تو نیست .

من اگر بگویم تنهام ، تو نمی فهمی .

نه نمی فهمی . پس من چرا باید فریاد بزنم ؟

آی ، رهگذر .

تو از آغاز ماجرا نبودی و ندیدی .

اما الان می خواهمت تا ببینی و بشنوی من را !

اما نه !

تو نمی بینی غروری را که در بازی زمانه از دست دادم .

تو صدای خنده های کودکانه ی از دست رفته ام را از ما بین سکوتم نمی شنوی .

پس چه می شنوی تو ؟!

از جلو می آیی ،

نگاهم به نگاهت تلاقی می کند .

برای لحظه ی کوتاهی حس می کنم که آتش ِ خاکستر شده ی درون چشمانم را دیدی ،

اما نه ، تو ندیدی و من باز هم اشتباه کردم .

تو هم مانند بقیه ی مردم رد میشوی .

مانند بقیه ی گرگ هایی که به هیچ بَره ای رحم نمی کنند .

مانند مردمی که باید در برابرشان گرگ باشی تا خورده نشوی .

نه رهگذر ! تو نمی شنوی .

تو ضجه های شبانه ی من رو نمی شنوی .

تو فریاد ِ باریکه ی رو به انقراض ِ امید ِ توی قلبم رو نمی شنوی .

تو ...

تو ...

تو هیچ نمی شنوی .

تو هیچ نمیبینی .

و آهسته رد می شوی .

.

.

خسته ام کردی .

آهای ! تمام ِ رهگذر های این خیابون تاریک و بی انتها ! 

آّهای تمام  ِ اونایی که با یه شمع جلوی پاتون رو روشن کردید و تاریک بودن خیابون رو تکذیب می کنید.

خسته ام کردید .

از حرف هایتان خسته شدم .

از نگاه هایتان ،

از قدم هایتان ،

از وجودتان که ترحم را به جای مهربانی غالب ِ آدم می کند .

خسته شدم !

حتی دیگر از دور نگاه کردنتان هم بیزارم .

خسته ام از تمام ِچیزی که اسمش را دنیا گذاشتید .

آهای رهگذر . آهای تمام ِ رهگذر ها !

شماها نمی شنوید!

پس من بلند تر می گویم .

فریاد می زنم .

هوار می کشم که خسته شدم .

از اجبار  ِ تموم نشدنی ِ زندگی ،

از قانون ِ بی قانونی ِ خدایی که اختیار  ِ انتخاب راه زندگیم رو ازم گرفته .

اما نه !

باز هم نمی شنوی !

تو باور هایت را به حرف های من نمی فروشی . می دانم !

باشد !

تو برو و من هم خفه می شوم .

خفه می شوم تا نبینی و نشنوی و استشمام نکنی .

خفه می شوم تا در دنیای دایره وار  ِ روشن و واهی خودت بمانی .

کارَت شاید درست است .

شاید نباید بگذاری حرف های نسنجیده و نا امیدانه ی من ،

حباب ِ شیشه ای ِ لطیف آرزوهایت رو بشکنه .

شاید نباید بگذاری ذهن ِ سالمت ،

بکا.رَتِش را به خاطر حرف های بی سر و پای من از دست بدهد !

شاید نباید بگذاری که دنیای شیرین و دوست داشتنی ات ،

 ذره ای از تعفن ِ دنیای گندیده ی من رو استشمام کنه .

باشد .

من هم خفه می شوم !

و تو ! رهگذر !

آهسته بگذر !

.

.

سبک نگارشش یه ذره فرق داره .

کمی هم درگیری بین لحن آمیانه و لحن کتابی داره .

اما خب ، به هر حال اینم یه نوعشه !

گویا نتونستم تا ۱ مهر صبر کنم !

یه آدم رک می خوام که نظرش رو بگه !

SCARS remain Forever

(مبنع : پیوند انگلیسیم )

زخم جسم

و زخم روح

این دو زخم در نوع به وجود اومدن و نوع خوب شدن تفاوت زیادی دارن .

اما یه شباهت دارن .

یه تشابه خیلی مهم .

این که جفتشون اگه ازشون خوب مراقبت کنی ، زود و کامل ، خوب میشن

اما ،

اگه مواظبشون نباشی

و یا اینکه زخمی ترش بکنی

علاوه بر اینکه زخم خوب نمیشه ،

بلکه چرکی میشه

و موجود میزبان رو نابود می کنه .

ساده تر بگم ،

اگه یه زخمی روی روحت ( دلت ) بشینه و تو مراقبش نباشی ،

اون وقت چرک می کنه و از درون فاسدت می کنه .

دیگه هیچ راه برگشتی باقی نمی مونه .

اون چرک ، امید رو تو خودش حل می کنه

و با پای کاذبی به اسم لذت گذرا ،

می آد و تمام شادی هایی که توی وجودت قرار داره رو نابود می کنه .

اون وقت تو از درون می پوسی .

و هر چقدر هم که تلاش کنی ، نمی تونی لبخند بزنی .

نمی تونی شاد باشی .

چرا ؟

چون از درون فاسد و پوسیده ای

و هیچ کاری هم فایده ای نداره .

بابت تاخیر و مطلب های قبلی کمی متاسفم !