تنها نشسته

دلش هوای ستاره کرده

می خواد که سر رو شونه هاش بذاره

و اون قدر اشک بریزه تا آروم بشه

نمی دونه این همه غم

از عشقه یا از دوری عشقه

ناگهان

یاد قدیم تر ها افتاد

خیلی قدیم تر از این حرفا

یاد روزایی افتاد

که مثل بقیه بچه ها

به عشق می خندید

شاید زمانی هم اشک می ریخت

اما اشکهایش همیشه بی معنی بود

اشکهایش هیچ وقت بوی غم نمی داد

آن زمان ها

دوست داشت بلند بلند گریه کند

تا گذرنده ای ( رهگذری ) بیاید

و از روی ترحم ، با لبخند

اشک هایش را پاک کند

آبنباتی به او بدهد و

برود

آن قدیم تر ها

عشق برایش گنگ و بی معنی بود

نمی فهمید چرا همه عاشق هستند

نمی فهمید چرا بی دلیل و بی بهانه می خندند

یا به آسانی می گریند

اما کم کم

او هم وارد بازی زندگی شد

سرنوشت بی رحم

شد برایش معلمی بی رحم تر

و به او آموخت

که عشق چیست .

هرگز یادش نمی رود

روزی را که قلبش

بهانه ای برای تپیدن پیدا کرد ،

روزی را که چشم های ستاره

شد خدایش

و او تنها زائری بود

که گاه گاه با یاد آنها

آرام می شد .

زندگی بد معلمی برایش بود .

ره ده ساله را در ثانیه ای اندک طی کرد .

شاید آن وقت که

نتوانست نگاهش را

از چشم های ستاره بدزدد

اولین لحظه ای بود که

فهمید عشق ،

غم و

امید یعنی چه .

کم کم فهمید که اشک باید پنهانی باشد

و بی صدا

و تنها برای او باشد

برای ستاره .

بعد تر ها فهمید

عشق خنده دار نیست

عشق گریه دارد

سوز دارد

غم دارد .

شاید آن وقت بود که

فهمید پاکی یعنی چه .

ستاره هرگز نفهمید اما

عشقش پاک بود و

سفید و

زلال

مانند برکه ی امید .

 بیچاره دخترک !!

کم کم فهمید

هر ثانیه ی بی او

یعنی غمی هزاران ساله

که باید با آن سوخت و ساخت

و دم نزد .

که این رسم عشق است و

مشق عاشقی .

بعد تر ها فهمید که

گریه دلیل دارد

اما خنده . . .

خنده از بی بهانه ایست

خنده از زیادی اشک است

خنده وقتی است که

در آینه به صورت خیسش

نگاه می کند

و با هر قطره اشک ،

زندگی را بهتر می شناسد

و با بی رحمی اش آشنا تر می شود .

به آینه نگاه می کند و

در دور دست ها

دختری را می بیند ،

با لبخند های از دست رفته ی خودش

که می دود

و بی غم ، دم از دنیا می زند

دم از معرفت ، وفا ، عشق .

به آینه نگاه می کند

و سوالی ذهنش را آزار می دهد

دخترک کیست ؟

من هستم ؟

تو هستی ؟

اوست ؟

شاید دخترک هیچ است

شاید نقطه ای کوچک

در این کهکشانی که

مردم نامش را

راه شیری گذاشته اند

که شاید تیره تر از این رنگ ها باشد .

.

.

.

دخترک باز هم یک آرزو می کند

یا برسد به ستاره

یا رها شود از این دنیای بی ستاره و . . .

(این سه نقطه ها شاید پر شدنی باشند

اما خالی هستند

و خالی می مانند

تا او بیاید

و پر کند آنها را )

بی دلیل می خندد

بی دلیل می گرید

و شاید گاهی به آهستگی

دور خودش می چرخد تا

فراموش کند این زندگی را

هوس کرده دیوانه خطابش کنند

تا دیگر نگویند که عاشق است

می خواهد بی دلیل همه کار بکند

بی دلیل پرواز کند

بی دلیل عاشق شود

بی دلیل به آسمان نگاه کند

و یاد وسعت نگاه ستاره بیفتد

.

.

.

آخر او یک چیز را باور دارد

آن هم اینکه

دیوانه بودن یعنی فقط

متفاوت بودن

یعنی دیگران نمی دانند چرا

و تو می دانی

این است رسم دیوانگی

****

من هم می خواهم دیوانه باشم

می خواهم در حالی که صورتم غرق اشک است

بخندم

تا خنده و گریه ام قاطی شود

می خواهم هنگام باران به زیر چتر آسمان بروم

و به یاد تمام سه نقطه های پر نشده

آن قدر گریه کنم

تا صورتم غرق اشک و باران شود

و نفهمم که خیس اشکم

یا خیس باران

می خواهم آن قدر زیر باران با صورت خیس اشک آلوده

بمانم

تا پاک شوم

تا ستاره شوم

تا بتوانم به آسانی

و

سبکی یک گلبرگ

به آسمان بروم

.

.

.

شاید چون می ترسه

شاید چون نمی خواد دیگران براش زانوی غم بغل بگیرن

شاید . . .

ولی همیشه اون آرزو رو داره

همیشه

همیشه

. . . . . . . .

هنوزم آرزو دارم یه روز از این زندگی بکنم و برم

اما نمیشه

واسم دعا می کنی ؟؟؟؟؟

اما

نمی خواست سرخی بعد از باریدن در چشم هایش جا خوش کند

و دل رسوایش را رسوا تر سازد

تا اینکه امروز

آسمان از او پیشی گرفت

آسمان بارید

اشک ریخت

به جای تک تک بغض های دخترک بارید

دخترک هم ترس را کنار گذاشت

به زیر باران رفت

همراه آسمان بارید و

اما در آخر نتوانست در کنار آسمان آفتابی شود

وقتی اشکیدن آسمان تمام شد

دخترک هنوز می بارید

***

این بار دیگر دلم برایش نگرفت

چون هم بارید

و هم زیر باران پاک شد

زیبا و بارانی ( از جنس نور و باران ) شد

دلم به حال ستاره گرفت

که خیلی دورتر از دخترک

زیر چتری نشسته بود و

آسمان را لعنت می کرد

نور به دلیل اختلاف غلظت دو محیط منحرف می شود

دقت کن

آدما هم دقیقا همین جوری هستن

فریاد از دست این محیط ها که ما ها رو به انحراف می کشونن

می خواستم دستش را بگیرم

اما نخواست

سالی دراز است که می چرخد در این دریای غم شده

همان دنیای ما

و فقط به دنبال یک چیز است

یک نگاه

یا یک دستی که قلبش را آرام کند

قبلا تر ها ستاره ای بود

دلش خوش بود که

در تمام دنیا

ستاره اش نظیر ندارد

اما حالا

از وقتی ستاره اش رفته

عادت کرده است که با دقت به مردم نگاه کند

تا شاید ستاره اش را دوباره ببیند

اما

با این نگاه ها تنها یک چیز را فهمید

این که

این دنیای لعنتی پر است از ستاره های رنگی

همه ی مردم شادند و می گردند

بی آنکه هیچ هدفی داشته باشند از لبخندشان

اما

دخترک هم مانند آنها همیشه می خندد

ولی نه به خاطر آن که شاد است

بلکه چون اشک هایش آبرویش را می برد

بارها شده که کسی بیاید و با طعنه بگوید : پس کجاست آن ستاره ی بی همتایت ؟

و دخترک در جواب تنها سر به زیر بیندازد و آرام بخندد

و آن فرد بگذرد

اما تیر حرفش روی قلب نحیف دخترک جا خوش کند

دخترک آرام است و یک نواخت

اما از زمانه بسیار گله دارد

از سرنوشت طوماری شکایت دارد اما

نمی داند به کدام دادگاه باید پناه ببرد

که حق را به او بدهند

پیش تر ها

وقتی ستاره بود

سر بر شانه اش می گذاشت

و آرام از زمانه تشکر می کرد

که تنها ستاره ی پر نور این کهکشان را به او داده است

و ستاره هم همیشه در جوابش لبخند می زد

و روزی هم که می رفت

در گوش دخترک نجوا کرد

یادت نرود از زمانه تشکر کنی

آری ستاره اش رفت

تنهایش گذاشت

و رفت

رفت

رفت

.

.

.

.

و حالا دخترک مانده

هنوز تنها

و به آرزوی دوباره بوییدن روزهای با ستاره

روز ها را می شمارد

***

دلم برای دخترک می سوزد

حیف که نمی فهمد عمرش را پای چه چیز مضحکی گذاشته است

پای عشق ؟

پای وفا ؟

بیچاره دخترک . . . .

کار ما شاید این است

که در افسون گل سرخ شناور باشیم

**

ما اشرف مخلوقاتیم . مگه نه ؟

مگه تمام هدف زندگی ما اینه که در افسون گل سرخ شناور باشیم ؟

سهراب هم عاشق بوده هاهاهاهاها ! ! !

کار ما چیست ؟

که بنشنیم تنها

گل سرخی را پر پر کنیم

دستمالی را با اشک تر کنیم

و بپرسیم کجاست ؟

مرهم زخم های دیرین من کجاست ؟

****

دنیا چه زود عوض میشه

وقتی بچه بودیم بزرگترا می گفتن شما بچه این نمی فهمین

تقلا کردیم

دست و پا زدیم

و بزرگ شدیم

و به بهانه ی بزرگ شدن

معنای عشق

و لبخند

و اشک

و غم را

با تمام وجود چشیدیم

و ملتمسانه آرزو کردیم که کاش دوباره کودک می شدیم

و هیچ گاه معنای عشق و غم را کنار هم نمی فهمیدیم

و قلبت تنهاست

و کسی هم نیست که بگوید سلام

بنشینید و

به آسمان نگاه کنید

و غبطه بخورید

که چه پر جرئت است

و چه کودکانه ساده

که یک رنگ است و

جلوی هر کس و ناکس می گرید

******

زمانه چه بد نارو می زند

چه بد انسان ها را عوض می کند

******

کاش می شد

کاش می شد برگشت

به زمان های رفته

کاش می شد به کسی نگفت که . . . . .

و نگفت که . . . . .

( به نقل از دوستی : سه نقطه ها اگر قرار بود پر بشوند

از اول خالی نمی ماندند)

به وسعت نگاتون ببخشید اگه یه ذره مطلبام بی ربط بود

به اینکه اون عجب جرئتی داشت که بالاخره کارو تموم کرد اما من...

اما من هنوز دو سه تا چیز واسه ی رو زمین موندن دارم

کشیدن اون تیغ روی رگ گرچه خیلی سریع اتفاق می افته اما خیلی شجاعت می طلبه

می طلبه که آدم به کلی از آدما و چیزای زمینی دل ببره

اما من هنوز دو سه نفری رو می شناسم که می تونن خنده رو به لبای خشکم هدیه بدن

گرچه که خودشون نمی خوان . . . .

یعنی میشه منم یه روز پرواز کنم ؟